Ερμηνείες και Πραγματικότητα, της Αθανασίας Γιασουμή

Η εποχή τούτη, αν μη τι άλλο, μας παρέχει πλούσιο υλικό για να μπορέσουμε να διακρίνουμε το πραγματικό από την ερμηνεία. Άλλο που οι περισσότεροι δεν δύνανται  ή δεν επιθυμούν να ενστερνιστούν, για δικούς του λόγους ο καθένας, αυτή τη διάκριση. Επειδή, όμως, αυτή η διάκριση είναι πραγματική, δεν παύει να υπάρχει, πέρα από τιςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ερμηνείες και Πραγματικότητα, της Αθανασίας Γιασουμή».

Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή

Ζούμε «αισίως» την μακροημέρευση του εφήμερου. Ξυπνάμε, κοιμόμαστε, αναπαραγόμαστε. Στο ενδιάμεσο ψωνίζουμε είδη πρώτης ανάγκης, δεύτερης ανάγκης, τρίτης ανάγκης. Οι ανάγκες μας σε γκρο πλάν. Υπάρχουμε ως καταναλωτές επί παραγγελία βίου. Λαίμαργοι στις μεταξύ μας σχέσεις, αλλά, κυρίως, στη σχέση μας με τον καθρέφτη. Ταχυφαγάδες συναισθημάτων, αιτητές τής εκ των ετέρων αποδοχής. Σου δίνω γιατίΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή».

Δημιουργία εαυτού.

Αθανασία Γιασουμή Δημιουργώ τον εαυτό μου πάει να πει δρω σαν ένας μικρός θεός. Πάει να πει δρω ως ένας νοήμων τεχνίτης που αναλαμβάνει να μορφοποιήσει το υπάρχον υλικό του. Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα. Τι θα μπορούσε να αποτελεί το υλικό του εαυτού μου; Ποιο είναι αυτό το υλικό που καλούμαιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Δημιουργία εαυτού.».