Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή

Ζούμε «αισίως» την μακροημέρευση του εφήμερου. Ξυπνάμε, κοιμόμαστε, αναπαραγόμαστε. Στο ενδιάμεσο ψωνίζουμε είδη πρώτης ανάγκης, δεύτερης ανάγκης, τρίτης ανάγκης. Οι ανάγκες μας σε γκρο πλάν. Υπάρχουμε ως καταναλωτές επί παραγγελία βίου. Λαίμαργοι στις μεταξύ μας σχέσεις, αλλά, κυρίως, στη σχέση μας με τον καθρέφτη. Ταχυφαγάδες συναισθημάτων, αιτητές τής εκ των ετέρων αποδοχής. Σου δίνω γιατίΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή».

Ονειρονήσι, της Αθανασίας Γιασουμή

Σε τούτο το νησίτα καλντερίμια και τα χαμόγελατα’ χω ασπρίσει κρυφά με το φως σουΤα γαλάζια του μάνταλα, τις πόρτες σε ρυθμό ελληνικόγια να σου μοιάζουν Η θάλασσα μού δάνεισε ένα κοχύλι της –δε σ’το’πα-κι έτσι μπορώ να ονειρεύομαι τον οίστρο της φωνής σουΤης έδωσα μια χούφτα υπομονή, μου υποσχέθηκε πως θα σε περιμένει μαζίΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ονειρονήσι, της Αθανασίας Γιασουμή».

Δημιουργία εαυτού.

Αθανασία Γιασουμή Δημιουργώ τον εαυτό μου πάει να πει δρω σαν ένας μικρός θεός. Πάει να πει δρω ως ένας νοήμων τεχνίτης που αναλαμβάνει να μορφοποιήσει το υπάρχον υλικό του. Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα. Τι θα μπορούσε να αποτελεί το υλικό του εαυτού μου; Ποιο είναι αυτό το υλικό που καλούμαιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Δημιουργία εαυτού.».