Το βλέμμα του Οδυσσέα -Θεόδωρος Αγγελοπουλος

Σαν σήμερα το 1995 , προβάλλεται για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους το βλέμμα του Οδυσσέα. Μια ταινία σταθμός στην ποιητική του Θ. Αγγελόπουλου , που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Η υπέροχη, αριστουργηματική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, μόνιμης συνεργάτιδας του σκηνοθέτη.

Εναπομείναντες..

Μείναμε μονάχοιστης ζωής το τραχύ μονοπάτι.Συχνές κατολισθήσειςεπικίνδυνες υποτροπέςστη θύμησή τους. Τα κάδρα παγώσανοι φλόγες σβηστήκανκι όμωςο χορός τουςήταν ολοζώντανα φονικός. Μείναμε μονάχοιμα πιο συντροφικοί από ποτέ.Την αγκαλιά της ύπαρξηςγευτήκαμεκαι την αθανασία. Ποιος ξέρει;Ίσως σμίξουμε κάποτενα αφηγηθούμε ιστορίεςαπό το τώρα και το πριν,σ’ ένα μετά ολοδικό μας.

Ανάμνηση..

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό. Ο τόπος μύριζε θυμάρι και ρετσίνι. Δρόμοι στενοί , παλιοί δρόμοιμες του Ιούλη την πυρά τους περπατούσαμεξυπόλητοι και γυμνοί στα λιόδεντρα ανάμεσα,τραγουδιστές και σύντεχνοι των τζιτζικιώνμε τα ψάθινα καπέλα. Τα μεσημέρια,το φωτοστέφανο του ιδρώτα να μας σκέπεικαι τ’ απογεύματα γλυκόφιλος αέρας καταπρόσωπος . Λυτά μαλλιά, λιτή ομορφιά. Θυμάμαι να ξαπλώνουμεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ανάμνηση..».

Φωτόγνωση – Αθανασία Γιασουμή

Ανάμεσα σε κύκνους και σατύρουςχίλιων ετών γεννήθηκαβρέφος στα χέρια σου Από ανθρώπους κηλιδώθηκαπου ξέραν μόνοτη «στιγμή» και το «πάει» Κι όμως εσύ με κράτησεςμου μάθαινες να συλλαβίζω τ’ όνομά μου Όταν τα βράδια ο θάνατος συνέχιζε να ανάβει τα καντήλιαστους νεκρούς τουέτσι που φωτιζότανε το σκότοςμε το γλυκό τραγούδι των αηδονιώνκι έβλεπες κάτοπτρα παντού τουΣυνεχίστε να διαβάζετε «Φωτόγνωση – Αθανασία Γιασουμή».

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Χρώματα περασμένου δειλινού…»

«Χρώματα περασμένου δειλινού, άρωμα δίχως συγκίνησηΆδεια νοήματα μιας χαρακιάς που σημαδεύει την πληγή σουΟ τρόπος να ξυπνήσεις μέσα σ’ αυτή την αγωνία μιανανάμνηση θυσίας. Μια πονεμένη κραυγή στην πρώτη γραμμή κάθε μάχηςΜια μητέρα το βρέφος στη γωνιά με τα ερείπιαΟι νικημένοι στρατιώτεςΟι αιχμάλωτοι περάσανε ατέλειωτες σειρές δίχως όνομαΤο γράμμα που πια δεν περίμενες· έλειπες τόσονΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μανόλης Αναγνωστάκης, «Χρώματα περασμένου δειλινού…»».