Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης

Η σελίδα τεχνών Μολυβάκι ( Molivaki.gr ) και το Music Art lab προκηρύσσουν Πανελλήνιο Διαγωνισμό Στίχου / Ποίησης  Τα δέκα πρώτα στιχοποιήματα που  θα βραβευθούν θα μελοποιηθούν από τρεις σημαντικούς δισκογραφημένους τραγουδοποιούς/συνθέτες . ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ Τα έργα να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα και να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα. Κάθε συμμετέχων μπορεί να υποβάλλει από έναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης».

Στα κύματα..

Κολυμπούσε στ’ ανοιχτά κι είχε σωσίβιο μοναδικό την αγκαλιά του. Στη θάλασσά τους η τρικυμία ήταν φαινόμενο απλό, πρόδρομος της χαράς και της γαλήνης. Με τον ορίζοντα να φέγγει στα βαθιά σταθερός και γραμμικός αυτός, θολώνοντας την όποια ασυμμετρία. Κι όταν το κάδρο έγερνε ομόρφαινε το σύμπαν.

Απέραντη-Pablo Neruda

Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσειτη γη, έχουν ξεχωρίσειτα ορυκτά από τα δημητριακά,έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,έχουν καταρρίψει τις αποστάσειςόλων των θαλασσών και ποταμών,κι όμωςόταν σε διατρέχουνεσένα, μικρήσπειρί από στάρι, κορυδαλλέ,δεν φτάνουν να σε περικλείσουν,κουράζονται πλησιάζονταςτα δίδυμα περιστέριαπου αναπαύονται ή πετάν στο στήθος σου,διατρέχουν τις αποστάσεις των ποδιών σου,τυλίγονται στο φως της μέσης σου. ΓιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Απέραντη-Pablo Neruda».

Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα

23 ΜέρεςΞηρογιάννη Ασημίνα Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.Το ζήτημα είναι αν θα μας ξανάρθουν οι λέξειςή αν χάθηκαν για πάντα στους λαβυρίνθουςτων καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων. Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνηςπου την έλεγαν Λου.Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα τηςμόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανείπρολαβαίνοντας ακόμα και την ίδια τη νύχτα.Συνεχίστε να διαβάζετε «Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα».

Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας

Στην Ελένη Λαδιά Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες τηντέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν τοφεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπωαυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό κι ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκιατων χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιούπου χάθηκε,Συνεχίστε να διαβάζετε «Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας».

Το βλέμμα του Οδυσσέα -Θεόδωρος Αγγελοπουλος

Σαν σήμερα το 1995 , προβάλλεται για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους το βλέμμα του Οδυσσέα. Μια ταινία σταθμός στην ποιητική του Θ. Αγγελόπουλου , που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Η υπέροχη, αριστουργηματική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, μόνιμης συνεργάτιδας του σκηνοθέτη.

Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω

Θὰ σᾶς περιμένω Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μουἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφοροςχαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες. Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σαςπίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σαςἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθηὁ ἄνεμοςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω».

Χειραψία..

Λίγο πριν ξαπλώσουμε στην άμμοαποφασίσαμενα ξαναγνωριστούμε.Έλα να συστηθούμε, μου είπες.Σου έδωσα το χέρι μουτρεμάμενο σαν φλόγασε καντήλι που ξοδεύτηκε το λάδι.Μαζί του όμωςσου έδωσα μια υπόσχεσηκαθώς η αλμύρα έψηνε πλέοντα δροσερά μας χείλη.Μα δεν ξεχνούσαμε -κανείς μας-τους όρκους κάτω απ’τα βότσαλα,των κυμάτων τον χορό,και την ανάσατης δικής μας σιγουριάς. Ένα καράβι έπλεε στο βάθοςκαι τοΣυνεχίστε να διαβάζετε «Χειραψία..».

Παρουσία..

Στο παλιό σπίτι με τον κήπομόνη η πολυθρόνα η βυσσινιάοι ρωγμές είναι ακόμη ορατές.Στην άδεια κάμαραένα κερί ανασαίνει,το αρχοντικό δεσπόζειλάμπει το σερβίτσιο στο σαλόνι. Ήλπιζα πως θα σ’ έβλεπα εκεί.

Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot

Η ώρα δώδεκα.Μέχρι όπου εκτείνεται ο δρόμοςΜέσα σε μία σύνθεση σεληνιακή,Ψιθυρίζοντας οι επικλήσεις της σελήνηςΔιαλύουν τα πατώματα της μνήμηςΚαι όλες τις σαφείς της συσχετίσεις,Τις διακρίσεις της και τις διευκρινίσεις.Κάθε λάμπα του δρόμου που περνάωΧτυπάει σαν ταμπούρλο μοιρολατρικό,Και μέσα από του σκότους τα διαστήματαΜεσάνυχτα τραντάζουνε τη θύμησηΩς ο παράφρονας τραντάζει ένα γεράνι πια νεκρό. Μισή ώραΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot».

Allegro ~ Μαρία Κρασοπούλου

Γρήγορα γρήγορα μπουσούλησα τον κόσμο.Γρήγορα γρήγορα τις γλώσσες του μίλησα.Και να’μαι Άμαθη.Όμοροι νεοσσοί με ένταλμα κατεπείγον με έσπρωξαν απ΄τη φωλιά~κι αίφνης στα τσακίδια και στα τσακίσματαμε το ταχύ δρομολόγιο πήγα.Και να’μαι Ασυνόδευτη.Στα γλυκύτατα λάθη συντόμευσα την πίκρακι ούτε που πρόλαβα να δω της ζήσης μου την όψη.Και να’μαι Ανεπίδοτη.Γοργά κι όλο γοργά άφηνα ψίχουλα σταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Allegro ~ Μαρία Κρασοπούλου».

Κάλεσμα, της Αθανασίας Γιασουμή

Από τα χτεσινά σου δάκρυα γεμίζω σήμερα μπουκάλια με βροχή.Μέριασε τα σύννεφα και έλα!Αύριο, μέσα στην κάψα των αλλόκοτων καιρώνθα βγω να ποτίσω τους κήπους μαςθα βρω στο κάθε λουλούδι τον αδέσποτο ήλιο τουστο κάθε δέντρο την πολύτιμη σκιά του.Μέσα στο χώμα που μεγάλωνε θανάτουςρίζες θα ρίξει και χαμόγελα η ζωή.Έλα κατάσπαρτος το φως κιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Κάλεσμα, της Αθανασίας Γιασουμή».

Προσκύνημα..

Αναβάτες της πίστεωςοργώσαν την γη που κατοικούμεκαι λερωθήκαν τα παπούτσια τους πολύ.Μέρα και νύχτα περπατούσανως τη στιγμήπου συναχθήκαν επάνω στα βουνάμεθυσμένοι απ’του Μυρτώου το νερόκολυμβητές δεινοί και μαθημένοι από παλιάσε τρικυμία και φουρτούνα.Κι όταν το δείλι ήρθετο σκοτάδι φοβήθηκε το φωςκαι το κερί έλιωνε τώρααργά και σιωπηλά.Σαν την ευχήτου ταπεινού προσκυνητήνα αξιωθεί και πάλινα γίνειΣυνεχίστε να διαβάζετε «Προσκύνημα..».

Ιστορία χειροποίητη- Μαρία Κρασοπούλου

Μιαν ιστορία θέλω. Χειροποίητη.Αυτόφωτη την θέλω.Καθόλου φως που το διαδέχεται μια λάμψη.Θέμα η αγάπη ως έχει.Παραδείγματος να έχει τέλος όμορφοχάριν ομορφιάς.Όπως φερειπείν συμβαίνει στις αγάπεςπου δεν έκατσε πάνω τους η ζωή με τα βαριά της κόκαλα.Θα σου πω εκείνη με το κορίτσι.Εκείνη με την αγκαλιά.Ξέρεις παιδί μου τι ζαχαρένιο κελί είναι η αγκαλιά;Κλείστηκε μέσα μιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ιστορία χειροποίητη- Μαρία Κρασοπούλου».

Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα

Αποχαιρετούμε τον σημαντικό σύγχρονο ποιητή Ντίνο Χρισταννόπουλο με ένα δικό του ποίημα Απόγευμα Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτησυζήτηση στο πεζοδρόμιο.Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικακαι το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμίκαι μες στην Τάπια ταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα».