Το Εγκώμιο της Θαλάσσης – K. Καρυωτάκης

I Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. ΈναςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Το Εγκώμιο της Θαλάσσης – K. Καρυωτάκης».

Μαρία Κρασοπούλου – Όλες οι Ελένες του κόσμου

Καμιά φορά συλλογιέμαι εκείνες τις γιαγιάδεςπου έγινε το πρόσωπο τουςπροέκταση κάποιου παραθύρου.Μετρούν περαστικούςμετρούν περασμένακι η ώρα γλιστρά στην πλάτη τους.Έρπεται σαν φίδι στους ώμους τους ο κατεργάρης χρόνος.Σε λίγο, όταν το μάνταλο του παντζουριού σφαλίσει τρεμάμενο,όταν το ολόκληρο κρεβάτιτρίξει για μισακό κορμίκι ενώ τα νέα των οχτώ παίζουν στη διαπασώνδεν θα ξέρεις αν τα μάτιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μαρία Κρασοπούλου – Όλες οι Ελένες του κόσμου».

Η λύπη του έρωτα – Γιάννης Κοντός

Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο που προμηνύει μεγάλη θάλασσα. Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή. Ταριχευμένες κινήσεις: μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια μαγική εικόνα – δεν μπορώ ναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η λύπη του έρωτα – Γιάννης Κοντός».

Μαρία Κρασοπούλου – Ταυτοπροσωπίες

Σκάβει η Εκάβηερημολάκια με τα χέρια της.Αφτί το χώμα γίνεταιδέκτης απορροφητικόςκάποιου μουρμουρητού.-Ανοίξτε μου που να’χετε την πίκρα των χειλιών μουκάτω χτυπά η καμπάνα μουκάτω κρούει η καρδιά μου.Δεν είναι θήλυ που μιλάμήτρα δεν σας ταράζειτου Έκτορα μηνύστε τουη Τροία πως εχάθη. Άλλοι με είπαν η που τίκτει την οδόάλλοι με είπαν Μαρίαμα εγώ απ’ τουΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μαρία Κρασοπούλου – Ταυτοπροσωπίες».

Στο παιδί μου – Μανόλης Αναγνωστάκης

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθιαΚαι του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλίΓια τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκοΜα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθιαΤώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώΛέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,Του δείχνω με το χέρι τους κακούς,Συνεχίστε να διαβάζετε «Στο παιδί μου – Μανόλης Αναγνωστάκης».

Μαρία Κρασοπούλου – Πλήρωμα

Μύρισαν λιβανιές.Κάποιος κοιμάταικι η αγάπη του απ’ τα χώματαχτενάκια παραχώνει στις φύτρες των μαλλιών της.Λιβανιές μύρισαν.Ούτε ο ύπνος τώρα πια στέκει αναμεσίςσκούρο παραβάν που επιτρέπει μόνο τη σκιά.Χρόνια έχουν που έμειναν σιωπηλοί.Αυτός της φέρνει μες στη χούφτα κλωναράκι λεϊμονιάς και ξα­σπρισμένα άνθια.Μπόλικο χώμα.Χώμα της πάει για ότι πρέπει να ριζώσει.Εκείνη του ψήνει πάλι έναν καφέκιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μαρία Κρασοπούλου – Πλήρωμα».

Μαρία Κρασοπούλου – Προς ποιητή

Συρόμενα φωνήεντα σκαλίζουν λέξεις,αμυχές,σκοτωμένα σημεία στίξης.Και λοιπόν;Έτσι κι αλλιώς ποιος σου φταίει;Έτσι κι αλλιώς ποιός;Μην πολυλογείς την ακριβή σου σιωπή.Στο δια ταύτα λοιπόν.Ζεις.Άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό.Αγαπάς.Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτήκαι πόσους ελέησε ανθρώπους;Αρκέσου λοιπόν. Πάρε αγκαλιά το χρυσό σου καλούπι.Φόρεσε το καλό σου χαμόγελοτο απόστημα σπάσε της μνήμης.Έτσι κι αλλιώς εσύ ευθύνεσαι.Έτσι κι αλλιώςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μαρία Κρασοπούλου – Προς ποιητή».

Μαρία Κρασοπούλου~Εις μνήμην

Θρυψαλάκια ακροδάχτυλατον δάσκαλο τους δείχνουν.Το αχείλι τους προτάσσουνστη ψυχή που γέννησε την άμμογια να φουρνίζει αχάραγο πάντα νέα γυαλιά.Τρατάρω τα αδέλφια μουψηφίδες κι αγκάθια.Πίστευε κι αν ερευνάςστης υψικαμίνου το στόμιοείσελθε και πιες.Γευμάτισε εις μνήμην το αγνώμον ψωμί.Κρασί ή έρεβος ιδίας εσοδείας.Λαξευμένη στο μάρμαρο τώρα μεταλαμβάνει μια λειτουργιάκαι στο στόμα υπόθερμηλαθεύει ως άλλοτε η πίστη.Βρίσκει πυρήναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μαρία Κρασοπούλου~Εις μνήμην».

Ποίηση και Χρόνος (Νέο Κύμα, Η άλλη Κύπρος)

Πέντε άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών απαγγέλλουν ποιήματά τους και συζητούν για τη σχέση που συνδέει την ποίηση με τον χρόνο: •Μαρία Α. Μίτλεττον • Γιώργος Σαράτσης • Ελένη Βαρθάλη • Ανδρέας Καρακόκκινος • Μαρία Κρασοπούλου Τον συντονισμό της συζήτησης κάνει η Αθανασία Γιασουμή, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας και ποιήτρια. Η ποίηση είναι δημιουργία και εσωτερικήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ποίηση και Χρόνος (Νέο Κύμα, Η άλλη Κύπρος)».

Έναντι μαρτυρίας – Μαρία Κρασοπούλου

Εγώ την είδα.Τα μάτια της σκαμμένα.Ναυαγισμένα καράβια τα μάτια της .Είδα γυναίκας σκούρα φορεσιάνα άγει και να φέρει δεμάτια στεναγμών.Κλαράκι ήταν ή βράχος του βουνού;Σε ποιο όνομα τάχατες να ακούει;Στου κόσμου την σκουριασμένη κολυμπήθρα«αγάπη» την βαφτίζανε.Το σταυρουδάκι της θεριό έφτανε ως τη στέγηνα έχουν ντροπής κοκκίνισμα μάγουλα Γολγοθάδες.Εγώ την είδα.Τις μέρες άναβε καντηλέριαστα πεθαμένα τηςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Έναντι μαρτυρίας – Μαρία Κρασοπούλου».

Με μια σχεδία- Νέα κυκλοφορία

Κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης η ανθολογία μικροδιηγήματος « Με μια σχεδία ». Η έκδοση περιέχει περισσότερα από 500 κείμενα συμπολιτών-συμμετεχόντων στον διαδικτυακό διαγωνισμό «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη “Σχεδία”» που διενεργήθηκε την περίοδο της καραντίνας. Η Ξανθή-Τζένη Κατσαρή, φιλόλογος και επιμελήτρια εκδόσεων, γράφει στον πρόλογο: « Η ιστορία αυτής τηςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Με μια σχεδία- Νέα κυκλοφορία».

Καλή βροχή

Απόψε θα θελα να βρέχειβροντές να σπάνε το κέλυφος του ουρανούΚαι μια λάμψηΝα φωτογραφίσειΕνωμεναΌλα τα σκορπισμένα μας κομμάτιαΣε μια αλήθεια θαρραλέαΠου δεν ζητάει εναλλακτικέςΚαι δεύτερα πλάναΜια συγκατάθεση από όλα τα στοιχείαΝα περπατήσεις όρθιος και να ξεπλυθείςΚαι να πέφτουν κεραυνοί και να μη φοβάσαιΝα καρφώσεις το κοντάρι σουΣτο σκοτεινό μάτι του χρόνουΚαι να δώσεις το χέριΣυνεχίστε να διαβάζετε «Καλή βροχή».

Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα

Αποχαιρετούμε τον σημαντικό σύγχρονο ποιητή Ντίνο Χρισταννόπουλο με ένα δικό του ποίημα Απόγευμα Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτησυζήτηση στο πεζοδρόμιο.Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικακαι το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμίκαι μες στην Τάπια ταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα».

Ταξίδι – Τίτος Πατρίκιος

Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμοσε κάθε κόμπο κάθε άρθρωσηρουφώντας από τις ρωγμές χυμό.Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέριαμε σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σουτην αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχταςκαι με ταξίδευες όλο το δρόμοαπό το αγρίμι ως τον άνθρωπο.

Μάριος Χάκκας – Σαν σήμερα

Ο Μάριος Χάκκας γεννήθηκε το 1931 στη Μακρακώμη Φθιώτιδας. Τέσσερα χρόνια αργότερα η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Καισαριανή ∙ η προσφυγική συνοικία της Αθήνας έμελε να αποτελέσει συστατικό στοιχείο της προσωπικής μυθολογίας του συγγραφέα. Ως μαθητής και έφηβος, ο Χάκκας βίωσε τα τραγικά γεγονότα της Κατοχής και του Εμφυλίου. Το 1950 αποφοίτησε από το γυμνάσιοΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μάριος Χάκκας – Σαν σήμερα».

Έρνεστ Χέμινγουεϊ – Θάνατος στον Πιάβε

Ο πόθος καιόλοι οι πόνοι που πάλλονταν γλυκείςκι ευγενικά πληγώναν.Αυτά που ήσουνχάθηκαν μες στο βαθύ σκοτάδι.Τώρα έρχεσαι πια τη νύχτα βλοσυρήστο πλάι μουμια ανιαρή, ψυχρή και άκαμπτη ξιφολόγχηκαρφωμένη στο ζεστό οίδημα της ψυχής μου, που πάλλεται. Έρνεστ Χεμινγουέϊ 21 Ιουλίου 1899 – 2 Ιουλίου 1961

Τα Διηγήματα του Εγκλεισμού – Νέα Κυκλοφορία

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άπαρσις το βιβλίο «Τα Διηγήματα του Εγκλεισμού», μια συλλογική έκδοση από 120 διαφορετικά διηγήματα ισάριθμων «ιστοριογράφων» . Μια άλλη ματιά μέσα στην οδυνηρή περιπέτεια της πανδημίας. Εδώ το απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου όπως τον υπογράφει η Κατερίνα Θανοπούλου: Οι ζωές όλων μας μπήκαν «αναγκαστικά»  σε έναν αυτοεγκλεισμό,  σε μία διαφορετικότητα, μεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Τα Διηγήματα του Εγκλεισμού – Νέα Κυκλοφορία».