Στου κόσμου τη ραγισματιά

Σαν μια παρήχηση του ρο Στου έρωτα το χερουβικό Κλαίρη και Άρη Χέρι με χέρι γελαστοί Μια βόλτα μια Παρασκευή Χωρίς φεγγάρι Στου κόσμου τη ραγισματιά Λουλούδια μέσα στη φωτιά Αγκαλιασμενα Ήταν η ώρα δίχως νου Τα μάτια του μεσημεριού Φαρμακωμένα Τέτοια αξοδευτη χαρά Ζωής κλωνάρια μου χλωρά Κι ελπίδα τόση Ποιος γκρεμισμενος ουρανός ΠοιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Στου κόσμου τη ραγισματιά».

Η πανδημία της Αγάπης

Κι όμως υπήρξαμε στ αλήθεια ευτυχείςΚι ίσως υπάρξουμε και πάλι , ποιος το ξέρειΈμοιαζε η τύχη μια υπόθεση ψυχήςΜα οι ζωές συχνά περνούν χέρι με χέρι Φτάνει που δίνουμε και παίρνουμε κι εμείςΚι ας είναι κέρματα συλλεκτικής αξίαςΣτα περασμένα τα μελλούμενα θα δειςΣαν μεταποίηση παλιάς ενδυμασίας Ήρεμη τώρα είν η μοίρα και μουγκηΚαι περιμένει σαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η πανδημία της Αγάπης».

Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης

*ο διαγωνισμός μετατίθεται για δύο μήνες αργότερα και θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με αγαπημένο εκδοτικό οίκο! Η σελίδα τεχνών Μολυβάκι ( Molivaki.gr ) και το Music Art lab προκηρύσσουν Πανελλήνιο Διαγωνισμό Στίχου / Ποίησης  Τα δέκα πρώτα στιχοποιήματα που  θα βραβευθούν θα μελοποιηθούν από τρεις σημαντικούς δισκογραφημένους τραγουδοποιούς/συνθέτες . ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ Τα έργα να είναιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης».

Το βλέμμα του Οδυσσέα -Θεόδωρος Αγγελοπουλος

Σαν σήμερα το 1995 , προβάλλεται για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους το βλέμμα του Οδυσσέα. Μια ταινία σταθμός στην ποιητική του Θ. Αγγελόπουλου , που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Η υπέροχη, αριστουργηματική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, μόνιμης συνεργάτιδας του σκηνοθέτη.

Ταξίδι – Τίτος Πατρίκιος

Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμοσε κάθε κόμπο κάθε άρθρωσηρουφώντας από τις ρωγμές χυμό.Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέριαμε σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σουτην αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχταςκαι με ταξίδευες όλο το δρόμοαπό το αγρίμι ως τον άνθρωπο.

[Είμαστε κάτι..]-Κώστας Καρυωτάκης

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στηνΣυνεχίστε να διαβάζετε «[Είμαστε κάτι..]-Κώστας Καρυωτάκης».

Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος

Χρόνος κλεμμένος ξεσπά σε ρυτίδεςσε κάποιες νύχτες με φώτα θαμπά,φυλακισμένες δεν ζουν οι αχτίδεςκι ούτε με λόγια αδειανά. Χρόνος κλεμμένος κυλιέται στη στάχτηκαι των χειλιών σου το χρώμα διψά,τι δεν αφήνει να δουν την ανάγκηκι άπιαστα που ‘ν’ τα πουλιά. Βάζουνε πλώρη εκείνα τα βάρηπου δεν πιστέψαν ποτέ στην αγάπηκι είπα εμένα ποιος θα μεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος».

Λίνα Νικολακοπούλου – Το πασπαρτού

Πηγή: EStage.gr Γράφει: Πάνος Μπούσαλης Τη Λίνα Νικολακοπούλου την γνώρισα –από κοντά- όχι σε κάποιο μουσικό δρώμενο αλλά στον Ιανό, στην παρουσίαση του βιβλίου ‘Εκ του πατρός εκπορευόμενοι’ του συντοπίτη μου Ανδρέα Μπελεγρή, όπου είχε μιλήσει. Μετά είχα την χαρά να πάμε για ένα κρασί η Λίνα , ο συνάδελφος και φίλος Ζαχαρίας Καρούνης, (κιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Λίνα Νικολακοπούλου – Το πασπαρτού».

Lost Bodies – Το μάτι μου με κοίταζε

Οι Lost Bodies ιδρύθηκαν το 1984 από δύο φίλους – τον Θάνο & τον Αντώνη – στην Αθήνα. Εκείνη την εποχή άκουγαν την υπόγεια σκηνή της δεκαετίας του 70, την πανκ και την πειραματική μουσική. Το 1988 κυκλοφορήσαν δύο κασέτες που είχαν μεγάλη εκτίμηση στους εναλλακτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς εκείνων των ημερών. Μετά από μερικά χρόνιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Lost Bodies – Το μάτι μου με κοίταζε».