Στα κύματα..

Κολυμπούσε στ’ ανοιχτά κι είχε σωσίβιο μοναδικό την αγκαλιά του. Στη θάλασσά τους η τρικυμία ήταν φαινόμενο απλό, πρόδρομος της χαράς και της γαλήνης. Με τον ορίζοντα να φέγγει στα βαθιά σταθερός και γραμμικός αυτός, θολώνοντας την όποια ασυμμετρία. Κι όταν το κάδρο έγερνε ομόρφαινε το σύμπαν.

Απέραντη-Pablo Neruda

Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσειτη γη, έχουν ξεχωρίσειτα ορυκτά από τα δημητριακά,έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,έχουν καταρρίψει τις αποστάσειςόλων των θαλασσών και ποταμών,κι όμωςόταν σε διατρέχουνεσένα, μικρήσπειρί από στάρι, κορυδαλλέ,δεν φτάνουν να σε περικλείσουν,κουράζονται πλησιάζονταςτα δίδυμα περιστέριαπου αναπαύονται ή πετάν στο στήθος σου,διατρέχουν τις αποστάσεις των ποδιών σου,τυλίγονται στο φως της μέσης σου. ΓιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Απέραντη-Pablo Neruda».

Με μια σχεδία- Νέα κυκλοφορία

Κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης η ανθολογία μικροδιηγήματος « Με μια σχεδία ». Η έκδοση περιέχει περισσότερα από 500 κείμενα συμπολιτών-συμμετεχόντων στον διαδικτυακό διαγωνισμό «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη “Σχεδία”» που διενεργήθηκε την περίοδο της καραντίνας. Η Ξανθή-Τζένη Κατσαρή, φιλόλογος και επιμελήτρια εκδόσεων, γράφει στον πρόλογο: « Η ιστορία αυτής τηςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Με μια σχεδία- Νέα κυκλοφορία».

Χειραψία..

Λίγο πριν ξαπλώσουμε στην άμμοαποφασίσαμενα ξαναγνωριστούμε.Έλα να συστηθούμε, μου είπες.Σου έδωσα το χέρι μουτρεμάμενο σαν φλόγασε καντήλι που ξοδεύτηκε το λάδι.Μαζί του όμωςσου έδωσα μια υπόσχεσηκαθώς η αλμύρα έψηνε πλέοντα δροσερά μας χείλη.Μα δεν ξεχνούσαμε -κανείς μας-τους όρκους κάτω απ’τα βότσαλα,των κυμάτων τον χορό,και την ανάσατης δικής μας σιγουριάς. Ένα καράβι έπλεε στο βάθοςκαι τοΣυνεχίστε να διαβάζετε «Χειραψία..».

Παρουσία..

Στο παλιό σπίτι με τον κήπομόνη η πολυθρόνα η βυσσινιάοι ρωγμές είναι ακόμη ορατές.Στην άδεια κάμαραένα κερί ανασαίνει,το αρχοντικό δεσπόζειλάμπει το σερβίτσιο στο σαλόνι. Ήλπιζα πως θα σ’ έβλεπα εκεί.

Προσκύνημα..

Αναβάτες της πίστεωςοργώσαν την γη που κατοικούμεκαι λερωθήκαν τα παπούτσια τους πολύ.Μέρα και νύχτα περπατούσανως τη στιγμήπου συναχθήκαν επάνω στα βουνάμεθυσμένοι απ’του Μυρτώου το νερόκολυμβητές δεινοί και μαθημένοι από παλιάσε τρικυμία και φουρτούνα.Κι όταν το δείλι ήρθετο σκοτάδι φοβήθηκε το φωςκαι το κερί έλιωνε τώρααργά και σιωπηλά.Σαν την ευχήτου ταπεινού προσκυνητήνα αξιωθεί και πάλινα γίνειΣυνεχίστε να διαβάζετε «Προσκύνημα..».

Συναισθηματική Νοημοσύνη : Το «κλειδί» της ευτυχίας

Η ευτυχία αποτελεί για τον άνθρωπο ίσως τον μεγαλύτερο και πιο ποθητό στόχο. Στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη η «ευδαιμονία» θα συνδεθεί με το τέλος, την τελείωση του ανθρώπου, την ολοκλήρωσή του ως όντος και την εκπλήρωση του σκοπού της ύπαρξής του. Ο ευδαίμονας βίος, όπως εύστοχα επισημαίνει ο Σταγειρίτης δεν είναι περιορισμένος στο ζην,Συνεχίστε να διαβάζετε «Συναισθηματική Νοημοσύνη : Το «κλειδί» της ευτυχίας».

Εναπομείναντες..

Μείναμε μονάχοιστης ζωής το τραχύ μονοπάτι.Συχνές κατολισθήσειςεπικίνδυνες υποτροπέςστη θύμησή τους. Τα κάδρα παγώσανοι φλόγες σβηστήκανκι όμωςο χορός τουςήταν ολοζώντανα φονικός. Μείναμε μονάχοιμα πιο συντροφικοί από ποτέ.Την αγκαλιά της ύπαρξηςγευτήκαμεκαι την αθανασία. Ποιος ξέρει;Ίσως σμίξουμε κάποτενα αφηγηθούμε ιστορίεςαπό το τώρα και το πριν,σ’ ένα μετά ολοδικό μας.

[Είμαστε κάτι..]-Κώστας Καρυωτάκης

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στηνΣυνεχίστε να διαβάζετε «[Είμαστε κάτι..]-Κώστας Καρυωτάκης».

Ανάμνηση..

Θυμάμαι τα καλοκαίρια στο χωριό. Ο τόπος μύριζε θυμάρι και ρετσίνι. Δρόμοι στενοί , παλιοί δρόμοιμες του Ιούλη την πυρά τους περπατούσαμεξυπόλητοι και γυμνοί στα λιόδεντρα ανάμεσα,τραγουδιστές και σύντεχνοι των τζιτζικιώνμε τα ψάθινα καπέλα. Τα μεσημέρια,το φωτοστέφανο του ιδρώτα να μας σκέπεικαι τ’ απογεύματα γλυκόφιλος αέρας καταπρόσωπος . Λυτά μαλλιά, λιτή ομορφιά. Θυμάμαι να ξαπλώνουμεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ανάμνηση..».