Το Εγκώμιο της Θαλάσσης – K. Καρυωτάκης

I Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. ΈναςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Το Εγκώμιο της Θαλάσσης – K. Καρυωτάκης».

Η λύπη του έρωτα – Γιάννης Κοντός

Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο που προμηνύει μεγάλη θάλασσα. Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή. Ταριχευμένες κινήσεις: μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια μαγική εικόνα – δεν μπορώ ναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η λύπη του έρωτα – Γιάννης Κοντός».

Στο παιδί μου – Μανόλης Αναγνωστάκης

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθιαΚαι του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλίΓια τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκοΜα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθιαΤώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώΛέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,Του δείχνω με το χέρι τους κακούς,Συνεχίστε να διαβάζετε «Στο παιδί μου – Μανόλης Αναγνωστάκης».

Τάσος Λειβαδίτης – Παραμονή Χριστουγέννων

Είκοσι άνθρωποι κουβαριασμένοι μες σ’ ένα αντίσκηνο δε μπορείς να σαλέψεις ούτε τη γλώσσα σου μα είναι πολλά τα χέρια να μοιράσεις την πίκρα σου πολλές οι ανάσες να ξεχνάς τη βροχή. Έχει αρκετή θέση για να πεθάνεις.Θα κουβαλήσουμε κι απόψε το σακί της νύχτας θα κολλήσουμε τ’ αποτσίγαρο στη μύτη της αρβύλας μας θ’ ακουμπήσουμε την καρδιά μας σε μια διπλανήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Τάσος Λειβαδίτης – Παραμονή Χριστουγέννων».

Ποίηση και Χρόνος (Νέο Κύμα, Η άλλη Κύπρος)

Πέντε άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών απαγγέλλουν ποιήματά τους και συζητούν για τη σχέση που συνδέει την ποίηση με τον χρόνο: •Μαρία Α. Μίτλεττον • Γιώργος Σαράτσης • Ελένη Βαρθάλη • Ανδρέας Καρακόκκινος • Μαρία Κρασοπούλου Τον συντονισμό της συζήτησης κάνει η Αθανασία Γιασουμή, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας και ποιήτρια. Η ποίηση είναι δημιουργία και εσωτερικήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ποίηση και Χρόνος (Νέο Κύμα, Η άλλη Κύπρος)».

Ο άνθρωπος με τη μάσκα – Γιώργος Φραγκούλης

Τριγυρισμένος από όψιμες σκέψεις Κίτρινο κερί στην κορυφή μιας νύχτας καλοκαιρινής Ο ανθρωπος με τη μάσκα και τα μάτια τα σταχτιά Την εικόνα του ζωγράφιζε ξανά και ξανά. Δοκίμαζε σταδιακά ελευθερίες, Λιγωμένος από την άρυθμη συνέχεια Με δόση ευμάρειας που μόνο οι γεωμετρίες φέρνουν Και γκριζα τελειώματα – στρατιωτικοί σχηματισμοί για τα κενά της μνήμηςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ο άνθρωπος με τη μάσκα – Γιώργος Φραγκούλης».

Τα αντικλείδια – Γιώργης Παυλόπουλος

Ἡ Ποίηση εἶναι μιά πόρτα ἀνοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουντίποτα καί προσπερνοῦνε. Ὃμως μερικοί κάτι βλέπουν, τό μάτι τους ἁρπάζει κάτικαί μαγεμένοι πηγαίνουνε να μποῦν. Ἡ πόρτα τότε κλείνει. Χτυπᾶνε μά κανείς δέν τούς ἀνοίγει. Ψάχνουνε γιά τό κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιός τό ἒχει. Ἀκόμη καί τή ζωή τους κάποτε χαλᾶνε μάταιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Τα αντικλείδια – Γιώργης Παυλόπουλος».

Στου κόσμου τη ραγισματιά

Σαν μια παρήχηση του ρο Στου έρωτα το χερουβικό Κλαίρη και Άρη Χέρι με χέρι γελαστοί Μια βόλτα μια Παρασκευή Χωρίς φεγγάρι Στου κόσμου τη ραγισματιά Λουλούδια μέσα στη φωτιά Αγκαλιασμενα Ήταν η ώρα δίχως νου Τα μάτια του μεσημεριού Φαρμακωμένα Τέτοια αξοδευτη χαρά Ζωής κλωνάρια μου χλωρά Κι ελπίδα τόση Ποιος γκρεμισμενος ουρανός ΠοιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Στου κόσμου τη ραγισματιά».

Η πανδημία της Αγάπης

Κι όμως υπήρξαμε στ αλήθεια ευτυχείςΚι ίσως υπάρξουμε και πάλι , ποιος το ξέρειΈμοιαζε η τύχη μια υπόθεση ψυχήςΜα οι ζωές συχνά περνούν χέρι με χέρι Φτάνει που δίνουμε και παίρνουμε κι εμείςΚι ας είναι κέρματα συλλεκτικής αξίαςΣτα περασμένα τα μελλούμενα θα δειςΣαν μεταποίηση παλιάς ενδυμασίας Ήρεμη τώρα είν η μοίρα και μουγκηΚαι περιμένει σαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η πανδημία της Αγάπης».

Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα

23 ΜέρεςΞηρογιάννη Ασημίνα Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.Το ζήτημα είναι αν θα μας ξανάρθουν οι λέξειςή αν χάθηκαν για πάντα στους λαβυρίνθουςτων καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων. Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνηςπου την έλεγαν Λου.Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα τηςμόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανείπρολαβαίνοντας ακόμα και την ίδια τη νύχτα.Συνεχίστε να διαβάζετε «Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα».

Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας

Στην Ελένη Λαδιά Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες τηντέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν τοφεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπωαυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό κι ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκιατων χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιούπου χάθηκε,Συνεχίστε να διαβάζετε «Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας».

Το βλέμμα του Οδυσσέα -Θεόδωρος Αγγελοπουλος

Σαν σήμερα το 1995 , προβάλλεται για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους το βλέμμα του Οδυσσέα. Μια ταινία σταθμός στην ποιητική του Θ. Αγγελόπουλου , που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Η υπέροχη, αριστουργηματική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, μόνιμης συνεργάτιδας του σκηνοθέτη.

Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω

Θὰ σᾶς περιμένω Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μουἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφοροςχαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες. Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σαςπίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σαςἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθηὁ ἄνεμοςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω».

Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot

Η ώρα δώδεκα.Μέχρι όπου εκτείνεται ο δρόμοςΜέσα σε μία σύνθεση σεληνιακή,Ψιθυρίζοντας οι επικλήσεις της σελήνηςΔιαλύουν τα πατώματα της μνήμηςΚαι όλες τις σαφείς της συσχετίσεις,Τις διακρίσεις της και τις διευκρινίσεις.Κάθε λάμπα του δρόμου που περνάωΧτυπάει σαν ταμπούρλο μοιρολατρικό,Και μέσα από του σκότους τα διαστήματαΜεσάνυχτα τραντάζουνε τη θύμησηΩς ο παράφρονας τραντάζει ένα γεράνι πια νεκρό. Μισή ώραΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot».

Καλή βροχή

Απόψε θα θελα να βρέχειβροντές να σπάνε το κέλυφος του ουρανούΚαι μια λάμψηΝα φωτογραφίσειΕνωμεναΌλα τα σκορπισμένα μας κομμάτιαΣε μια αλήθεια θαρραλέαΠου δεν ζητάει εναλλακτικέςΚαι δεύτερα πλάναΜια συγκατάθεση από όλα τα στοιχείαΝα περπατήσεις όρθιος και να ξεπλυθείςΚαι να πέφτουν κεραυνοί και να μη φοβάσαιΝα καρφώσεις το κοντάρι σουΣτο σκοτεινό μάτι του χρόνουΚαι να δώσεις το χέριΣυνεχίστε να διαβάζετε «Καλή βροχή».

Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα

Αποχαιρετούμε τον σημαντικό σύγχρονο ποιητή Ντίνο Χρισταννόπουλο με ένα δικό του ποίημα Απόγευμα Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτησυζήτηση στο πεζοδρόμιο.Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικακαι το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμίκαι μες στην Τάπια ταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα».

Ταξίδι – Τίτος Πατρίκιος

Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμοσε κάθε κόμπο κάθε άρθρωσηρουφώντας από τις ρωγμές χυμό.Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέριαμε σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σουτην αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχταςκαι με ταξίδευες όλο το δρόμοαπό το αγρίμι ως τον άνθρωπο.

Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος

Χρόνος κλεμμένος ξεσπά σε ρυτίδεςσε κάποιες νύχτες με φώτα θαμπά,φυλακισμένες δεν ζουν οι αχτίδεςκι ούτε με λόγια αδειανά. Χρόνος κλεμμένος κυλιέται στη στάχτηκαι των χειλιών σου το χρώμα διψά,τι δεν αφήνει να δουν την ανάγκηκι άπιαστα που ‘ν’ τα πουλιά. Βάζουνε πλώρη εκείνα τα βάρηπου δεν πιστέψαν ποτέ στην αγάπηκι είπα εμένα ποιος θα μεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος».

Ζαχαροπλαστείο Ορφέας – Πάνος Μπούσαλης

Έφερε μια γυρα το μαγαζί και άδειασε όλα τα τασάκια. Τα καφέ Ηλιοτρόπιο ήταν μισογεμάτο από φοιτητόκοσμο κυρίως, που έπινε τα μεσημεριανό καφεδάκι του. Μετά από το καθάρισμα των τραπεζιών που είχαν μόλις αδειάσει, επισκέφτηκε τα τραπέζια που ήταν στην αρμοδιότητά της και ζήτησε ευγενικά από τους θαμώνες να την πληρώσουν, καθώς άλλαζε η βάρδιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ζαχαροπλαστείο Ορφέας – Πάνος Μπούσαλης».