Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης

Η σελίδα τεχνών Μολυβάκι ( Molivaki.gr ) και το Music Art lab προκηρύσσουν Πανελλήνιο Διαγωνισμό Στίχου / Ποίησης  Τα δέκα πρώτα στιχοποιήματα που  θα βραβευθούν θα μελοποιηθούν από τρεις σημαντικούς δισκογραφημένους τραγουδοποιούς/συνθέτες . ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ Τα έργα να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα και να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα. Κάθε συμμετέχων μπορεί να υποβάλλει από έναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Πανελλήνιος Διαγωνισμός Στίχου / Ποίησης».

Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα

23 ΜέρεςΞηρογιάννη Ασημίνα Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.Το ζήτημα είναι αν θα μας ξανάρθουν οι λέξειςή αν χάθηκαν για πάντα στους λαβυρίνθουςτων καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων. Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνηςπου την έλεγαν Λου.Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα τηςμόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανείπρολαβαίνοντας ακόμα και την ίδια τη νύχτα.Συνεχίστε να διαβάζετε «Φθινοπωρινή ιστορία – Ξηρογιάννη Ασημίνα».

Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας

Στην Ελένη Λαδιά Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες τηντέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν τοφεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπωαυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό κι ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκιατων χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιούπου χάθηκε,Συνεχίστε να διαβάζετε «Το φεγγάρι – Ηλίας Κεφάλας».

Το βλέμμα του Οδυσσέα -Θεόδωρος Αγγελοπουλος

Σαν σήμερα το 1995 , προβάλλεται για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους το βλέμμα του Οδυσσέα. Μια ταινία σταθμός στην ποιητική του Θ. Αγγελόπουλου , που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Η υπέροχη, αριστουργηματική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, μόνιμης συνεργάτιδας του σκηνοθέτη.

Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω

Θὰ σᾶς περιμένω Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μουἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφοροςχαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες. Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σαςπίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σαςἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθηὁ ἄνεμοςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μιχάλης Κατσαρός – Θα σας περιμένω».

Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot

Η ώρα δώδεκα.Μέχρι όπου εκτείνεται ο δρόμοςΜέσα σε μία σύνθεση σεληνιακή,Ψιθυρίζοντας οι επικλήσεις της σελήνηςΔιαλύουν τα πατώματα της μνήμηςΚαι όλες τις σαφείς της συσχετίσεις,Τις διακρίσεις της και τις διευκρινίσεις.Κάθε λάμπα του δρόμου που περνάωΧτυπάει σαν ταμπούρλο μοιρολατρικό,Και μέσα από του σκότους τα διαστήματαΜεσάνυχτα τραντάζουνε τη θύμησηΩς ο παράφρονας τραντάζει ένα γεράνι πια νεκρό. Μισή ώραΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ραψωδία σε μια νύχτα του αέρα – T. S. Eliot».

Καλή βροχή

Απόψε θα θελα να βρέχειβροντές να σπάνε το κέλυφος του ουρανούΚαι μια λάμψηΝα φωτογραφίσειΕνωμεναΌλα τα σκορπισμένα μας κομμάτιαΣε μια αλήθεια θαρραλέαΠου δεν ζητάει εναλλακτικέςΚαι δεύτερα πλάναΜια συγκατάθεση από όλα τα στοιχείαΝα περπατήσεις όρθιος και να ξεπλυθείςΚαι να πέφτουν κεραυνοί και να μη φοβάσαιΝα καρφώσεις το κοντάρι σουΣτο σκοτεινό μάτι του χρόνουΚαι να δώσεις το χέριΣυνεχίστε να διαβάζετε «Καλή βροχή».

Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα

Αποχαιρετούμε τον σημαντικό σύγχρονο ποιητή Ντίνο Χρισταννόπουλο με ένα δικό του ποίημα Απόγευμα Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτησυζήτηση στο πεζοδρόμιο.Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικακαι το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμίκαι μες στην Τάπια ταΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ντίνος Χριστιανόπουλος.. Απόγευμα».

Ταξίδι – Τίτος Πατρίκιος

Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμοσε κάθε κόμπο κάθε άρθρωσηρουφώντας από τις ρωγμές χυμό.Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέριαμε σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σουτην αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχταςκαι με ταξίδευες όλο το δρόμοαπό το αγρίμι ως τον άνθρωπο.

Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος

Χρόνος κλεμμένος ξεσπά σε ρυτίδεςσε κάποιες νύχτες με φώτα θαμπά,φυλακισμένες δεν ζουν οι αχτίδεςκι ούτε με λόγια αδειανά. Χρόνος κλεμμένος κυλιέται στη στάχτηκαι των χειλιών σου το χρώμα διψά,τι δεν αφήνει να δουν την ανάγκηκι άπιαστα που ‘ν’ τα πουλιά. Βάζουνε πλώρη εκείνα τα βάρηπου δεν πιστέψαν ποτέ στην αγάπηκι είπα εμένα ποιος θα μεΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ηλίας Παπακωνσταντίνου – Χρόνος Κλεμμένος».

Ζαχαροπλαστείο Ορφέας – Πάνος Μπούσαλης

Έφερε μια γυρα το μαγαζί και άδειασε όλα τα τασάκια. Τα καφέ Ηλιοτρόπιο ήταν μισογεμάτο από φοιτητόκοσμο κυρίως, που έπινε τα μεσημεριανό καφεδάκι του. Μετά από το καθάρισμα των τραπεζιών που είχαν μόλις αδειάσει, επισκέφτηκε τα τραπέζια που ήταν στην αρμοδιότητά της και ζήτησε ευγενικά από τους θαμώνες να την πληρώσουν, καθώς άλλαζε η βάρδιαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ζαχαροπλαστείο Ορφέας – Πάνος Μπούσαλης».

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση» – Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξεραπὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρεςτοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζονταςμὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,μὲς ἀπὸ σένα – πλησιάζουν τὰ πράγματα,γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα –τώρα μπορῶν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλωσ᾿ εὐθεῖεςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση» – Νικηφόρος Βρεττάκος».

Ζαχαρίας Σώκος – Το μολύβι

Αχ, ενεστώτα της βροχής, με το μολύβι θα σε ντύνω οι επιθυμίες να λιγοψυχούν ζάρια σαν παίζουν με τον χρόνο. Το μελάνι αντέχει επώδυνα αιχμάλωτο σε κρατάει, αν ίσως κάποτε συρθείς βορά μιας λύπης, μιας αιμόπτυσης, μιας έστω ανοίκειας ομολογίας. Το μολύβι μοίρα χοϊκή, έρχεται και φεύγει, το ίχνος του μετακλητό, μια υποψία, μια δίμετρηΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ζαχαρίας Σώκος – Το μολύβι».

Στις μύτες

Άραγε υπήρξεςΕκείνη η άνοιξη ήταν αυτού του κόσμου;Τα μεσημέρια κάτω από τον ήλιο του ΑπρίληΣτο κατώφλι της αιώνιας μέθηςΤης αιώνιας υπόσχεσηςΑδυναμίαΤο δεύτερο όνομα του ανθρώπουΦόβοςΤο μεσαίο του όνομαΚαι το πρώτο η αγάπηΣηκώνεται στις μύτες να δειΝα την δουνΠίσω από τόσα ονόματαΠισω από τόσες στρώσεις πραγματικότηταςΚαι λέει , μα λίγοι την πιστεύουν.Πως μόνο αυτήΠως μόνο αυτήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Στις μύτες».