«On-Off» ~ ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Κάποτε, υπήρξε ένα μικρούλι φως που ολοένα και μεγάλωνε. Στην αρχή ήταν κερί. Μετά ήλιος. Μετά Θεός. Ύστερα ποίημα που περιέγραφε το Θεό. Ύστερα πατέρας που διάβασε το ποίημα στην κόρη του. Ύστερα δάκρυ συγκίνησης της κόρης που έτυχε να ακούσει το ποίημα  υπό τον ήχο της βροχής. * Κάποτε, υπήρξε μια μικρή σταγόνα πουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««On-Off» ~ ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ».

ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΜΕ ΑΙΤΙΑ – Ελένη Βαρθάλη

Σ’ έστειλα στη μάνα σουμια μέρα μεσημέρικαι τα παπούτσια σου ‘δωσαμια και καλή στο χέρι. Άφησες για εκδίκησητο μάτι αναμμένο,ατάιστη τη γάτα μας,το πιάτο πεταμένο. Απ’ τη μεγάλη ζήλια σουμου ‘βαλες χαλινάριμ’ αντί να βογκάει ο γάιδαροςβογκούσε το σαμάρι. Κάλιο γυναίκα ναυτικούνα ήμουν η καημένηπαρά τρελή και άγευστησαν μπάμια μαραμένη. Έλεγες πάω για δουλειάτι κάνωΣυνεχίστε να διαβάζετε «ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΜΕ ΑΙΤΙΑ – Ελένη Βαρθάλη».

Ο Μύθος του Δέντρου – Ελένη Βαρθάλη

Το δέντρο του διπλανού χειμώνα ήταν παράξενο, ήταν το δέντρο που κάποτε μέσα του χιόνισε. Οι ξυλοκόποι λένε πως συχνά το άκουγαν να τραγουδά στις σκαλωσιές τ’ ανέμου, να παιχνιδίζει με τις κορυφές. Λένε, μάλιστα, πως όταν λευκές βάφονταν οι νύχτες το είδαν και να πετά. Από τότε, ίσως, γεννήθηκε ο μύθος πως τέτοια παράξεναΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ο Μύθος του Δέντρου – Ελένη Βαρθάλη».

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ – Ελένη Βαρθάλη

Στη χώρα της αθωότητας και της φθοράς γεννιούνται οι έρωτες των ποιητών και θα ξέρεις ήδη αγάπη μου πως μυρίζω μελάνι και θάνατο από εφημερεύοντα αισθήματα που κοχλάζουν στους αρμούς. Μας πλησιάζει η αδιάλειπτη νύχτα κι εγώ δεν έχω να σου προσφέρω παρά μία πρόσκαιρη ομορφιά, απ’ τις εξεγέρσεις του σώματος κι απ’ των ψυχώνΣυνεχίστε να διαβάζετε «ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ – Ελένη Βαρθάλη».

ΕΓΩ ΚAI Η ΣΙΩΠΗ -Ελένη Βαρθάλη

Έχουμε πολύ μιλήσει εγώ και η σιωπή.Σ’ αυτό το βαθύ πηγάδι,που νυχτώνουν λευκά πουλιάραμφίζοντας την ερήμωση,την ακούω κι ακούγομαι καλύτερα,ίσως γιατίγειτνιάζει με το περίβλημα ενός κόσμουπέρα απ’ το ορατό,εκεί όπου επικονιάζονται οι λέξεις και τα πράγματασυνθέτοντας το μέσα φέγγοςόταν η ζωήμας λησμονεί και μας στερεύει,χωρίς να μας στεγνώνει. Μια μέρα θα μεγαλώσουμε σ’ έναν κόσμοστεφανωμένοΣυνεχίστε να διαβάζετε «ΕΓΩ ΚAI Η ΣΙΩΠΗ -Ελένη Βαρθάλη».