Ερμηνείες και Πραγματικότητα, της Αθανασίας Γιασουμή

Η εποχή τούτη, αν μη τι άλλο, μας παρέχει πλούσιο υλικό για να μπορέσουμε να διακρίνουμε το πραγματικό από την ερμηνεία. Άλλο που οι περισσότεροι δεν δύνανται  ή δεν επιθυμούν να ενστερνιστούν, για δικούς του λόγους ο καθένας, αυτή τη διάκριση. Επειδή, όμως, αυτή η διάκριση είναι πραγματική, δεν παύει να υπάρχει, πέρα από τιςΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ερμηνείες και Πραγματικότητα, της Αθανασίας Γιασουμή».

Κάλεσμα, της Αθανασίας Γιασουμή

Από τα χτεσινά σου δάκρυα γεμίζω σήμερα μπουκάλια με βροχή.Μέριασε τα σύννεφα και έλα!Αύριο, μέσα στην κάψα των αλλόκοτων καιρώνθα βγω να ποτίσω τους κήπους μαςθα βρω στο κάθε λουλούδι τον αδέσποτο ήλιο τουστο κάθε δέντρο την πολύτιμη σκιά του.Μέσα στο χώμα που μεγάλωνε θανάτουςρίζες θα ρίξει και χαμόγελα η ζωή.Έλα κατάσπαρτος το φως κιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Κάλεσμα, της Αθανασίας Γιασουμή».

Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή

Ζούμε «αισίως» την μακροημέρευση του εφήμερου. Ξυπνάμε, κοιμόμαστε, αναπαραγόμαστε. Στο ενδιάμεσο ψωνίζουμε είδη πρώτης ανάγκης, δεύτερης ανάγκης, τρίτης ανάγκης. Οι ανάγκες μας σε γκρο πλάν. Υπάρχουμε ως καταναλωτές επί παραγγελία βίου. Λαίμαργοι στις μεταξύ μας σχέσεις, αλλά, κυρίως, στη σχέση μας με τον καθρέφτη. Ταχυφαγάδες συναισθημάτων, αιτητές τής εκ των ετέρων αποδοχής. Σου δίνω γιατίΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ο εξανθρωπισμός τού αιώνιου διαμέσου της Τέχνης, της Αθανασίας Γιασουμή».

Ονειρονήσι, της Αθανασίας Γιασουμή

Σε τούτο το νησίτα καλντερίμια και τα χαμόγελατα’ χω ασπρίσει κρυφά με το φως σουΤα γαλάζια του μάνταλα, τις πόρτες σε ρυθμό ελληνικόγια να σου μοιάζουν Η θάλασσα μού δάνεισε ένα κοχύλι της –δε σ’το’πα-κι έτσι μπορώ να ονειρεύομαι τον οίστρο της φωνής σουΤης έδωσα μια χούφτα υπομονή, μου υποσχέθηκε πως θα σε περιμένει μαζίΣυνεχίστε να διαβάζετε «Ονειρονήσι, της Αθανασίας Γιασουμή».

Δημιουργία εαυτού.

Αθανασία Γιασουμή Δημιουργώ τον εαυτό μου πάει να πει δρω σαν ένας μικρός θεός. Πάει να πει δρω ως ένας νοήμων τεχνίτης που αναλαμβάνει να μορφοποιήσει το υπάρχον υλικό του. Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα. Τι θα μπορούσε να αποτελεί το υλικό του εαυτού μου; Ποιο είναι αυτό το υλικό που καλούμαιΣυνεχίστε να διαβάζετε «Δημιουργία εαυτού.».

Φωτόγνωση – Αθανασία Γιασουμή

Ανάμεσα σε κύκνους και σατύρουςχίλιων ετών γεννήθηκαβρέφος στα χέρια σου Από ανθρώπους κηλιδώθηκαπου ξέραν μόνοτη «στιγμή» και το «πάει» Κι όμως εσύ με κράτησεςμου μάθαινες να συλλαβίζω τ’ όνομά μου Όταν τα βράδια ο θάνατος συνέχιζε να ανάβει τα καντήλιαστους νεκρούς τουέτσι που φωτιζότανε το σκότοςμε το γλυκό τραγούδι των αηδονιώνκι έβλεπες κάτοπτρα παντού τουΣυνεχίστε να διαβάζετε «Φωτόγνωση – Αθανασία Γιασουμή».

Η φυσική τής μεταφυσικής και η υπέρβαση της θλίψης – Αθανασία Γιασουμή

Υπάρχει, άραγε, κάτι άλλο πέρα από τη θλίψη που να φοβίζει βαθύτερα τον άνθρωπο; Ενδεχομένως, η αυτογνωσία του, η απόφαση να εξερευνήσει σε βάθος τη γη του εαυτού του. Κι αυτό ακριβώς είναι το σημείο εκκίνησης του μεγάλου πόνου, του κόπου και της θλίψης. Οι περισσότεροι ίσα που αγγίζουν την επιφάνεια. Κάποιοι σκαλίζουν λίγο παραμέσαΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η φυσική τής μεταφυσικής και η υπέρβαση της θλίψης – Αθανασία Γιασουμή».