Λίνα Νικολακοπούλου – Το πασπαρτού

Πηγή: EStage.gr

Γράφει: Πάνος Μπούσαλης

Τη Λίνα Νικολακοπούλου την γνώρισα –από κοντά- όχι σε κάποιο μουσικό δρώμενο αλλά στον Ιανό, στην παρουσίαση του βιβλίου ‘Εκ του πατρός εκπορευόμενοι’ του συντοπίτη μου Ανδρέα Μπελεγρή, όπου είχε μιλήσει. Μετά είχα την χαρά να πάμε για ένα κρασί η Λίνα , ο συνάδελφος και φίλος Ζαχαρίας Καρούνης, (κι αυτός συντοπίτης, τα χωρία μας δέκα λεπτά απόσταση) και εγώ. Η γοητεία που ασκεί η Λίνα είναι απόλυτη , χωρίς όμως να σε εξουδετερώνει. Το αντίθετο . Περιβάλλει με αγάπη , αμεσότητα και καλοσύνη τους συνομιλητές της. Χωρίς την παραμικρή , έστω υποδόρια, έπαρση. Άνθρωπος χορτασμένος, γενναιόδωρος, με ενδιαφέρουσες αντιφάσεις αφού ενώ είναι ανοιχτή και επικοινωνιακή έχει κάτι το περίκλειστο που δεν έχει να κάνει απλά με τις δικές μας προβολές ως προς τον μύθο της –αυτόν της σπουδαίας, εξέχουσας δημιουργού. Έχει να κάνει πιο σωστά με την πυρηνική ενέργειά της που την καθιστά μαζί με το αδιανόητο χάρισμα και την –χωρίς αμφιβολία- τεράστια τριβή της με τον λόγο και την ομορφιά εν γένει , αυτό που είναι και ως στιχουργός. Ποιήτρια του ρυθμού και της μουσικής. Του ρυθμού όπως αυτός νοείται πιο πλατειά . Ως κλάσμα ζωής. Ως λόγος . 

Ο λόγος της έχει καταπιεί τη μουσική. Την έχει μεταβολίσει σε λέξεις. Η Λίνα Νικολακοπούλου , ένας άνθρωπος που αγαπάει το φως και τη ζωή όπως έχει δηλώσει, που κάνει τσάρκες το πρωί στο κέντρο της Αθήνας, στην αγορά , στην πιάτσα, μέσα στη σάρκα του λαού και στις φλεβίτσες της πραγματικότητας , έχει ισόποσο σκοτάδι για να χωρέσει τα αστέρια που κυοφορεί.

Λόγος αρσενικά θηλυκός . Λόγος αγκάλιασμα. Λόγος χορευτής. Έξυπνος. Ιδιότροπος. Λόγος ειλικρινής.  Τραγούδι. Οι στίχοι της είναι νησιά. Εκεί που μοιάζουν ακίνητοι σαν φωτογραφία, βλέπεις τη θάλασσα να χορεύει στην περιφέρειά τους και να σκάβει αυλάκια , να φτιάχνει αλυκές. Βλέπεις το αλάτι να μαζεύεται από ψημένα χέρια και να φτάνει στο τραπέζι , να νοστιμίζει το φαγητό. Βλέπεις αυτόν που γευμάτισε να πλαγιάζει χαμογελαστός το μεσημέρι. Το απόγευμα τον βλέπεις να ανοίγει το παράθυρο.Βλέπεις την κουρτίνα να σαλεύει . Τον δρόμο. Και πάλι τη θάλασσα.

Μιλώντας για την Λίνα , δεν γίνεται να μη σου έρθει στη σκέψη ο Σταμάτης Κραουνάκης. Το κοινό σύνολο των δύο τους , ένα σύμπαν που βγάζει τη γλώσσα στη φθορά , έχει καθορίσει το ελληνικό τραγούδι και είναι άνετα αντικείμενο διδακτορικής διατριβής.

Η Λίνα Νικολακοπούλου, στήριγμα για πολλούς καλλιτέχνες (θυμάμαι την αγάπη στο βλέμμα τους όταν μου μιλούσαν γι αυτή παιδιά που έχουν συνεργαστεί μαζί της και έχουν σταθεί κάτω από τη φτερούγα της) , έχει δυναμική παρουσία και με άλλους τρόπους έξω από την ποιητική στιχουργική. Επιμελείται προγράμματα , φτιάχνει κόσμους . Σύνολα και γέφυρες.

Σήμερα έχει τα γενέθλιά της.

Χρόνια πολλά Λίνα

Σε ευχαριστούμε

*Φεύγοντας από το μαγαζί στην Κολοκοτρώνη που είχαμε πιει το κρασάκι περπατήσαμε με την Λίνα ως το μετρό. Δεν είχα εισιτήριο και της είπα πως θα χρειαστεί να πάω στο εκδοτήριο να πάρω. Έβγαλε αστραπιαία ένα από την τσάντα της και μου το έδωσε. Το έχω κρατήσει..Όχι το αντικείμενο. Το συμβολισμό. Το δόσιμο. Το μεγάλο εισιτήριο. Το πασπαρτού .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: