Ήλιος ιδιόκτητος – Μαρία Κρασοπούλου


Όχι φίλε μου.
Ο ήλιος αυτός είναι της αυλής μου.
Με συμβόλαια απαρχαιωμένα μου ανήκει.
Εμένα με τα φλόγιστρα του αρρωσταίνει περιοδικά.
Το καλό του υποταχτικό.
Εμένα καίει ως εκεί που σπλαχνίζουν τα σπλάχνα μου τη ζωή.
Ως την κερκόπορτα της βράσης πάμε αγκαζέ κι ως το σούρουπο τρέχουν τα
πτητικά μου υγρά.

Αυτός ο ήλιος είναι η κάφτρα των μικρών και μεγάλων
μου συμβάντων,
που εσκεμμένα άφησα να γεμίσουν το ρούχο μου τρύπες ανήλιαγες.
Έτσι, να ξαποσταίνω απ’τη φωτιά.
Έτσι, σαν στιγμιαίο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Ο ήλιος αυτός είναι της αυλής μου.
Στη δύση του πισοπατώ.
Γκρεμνοί με περιθάλπουν ως την αυγή.
Με τον καιρό έμαθα πως η δικαιοσύνη τον έριξε στον έρωτα της.
Θα ήταν τότες που έκλεισα στην αντηλιά για λίγο τα μάτια.
Τότες που ποδέσανε παιδιά με τα πέλματα στους βράχους.
Τότες που άστεγες οι μέρες βρήκανε κεραμίδι.

Αυτός ο ήλιος δεν είναι αυτονόητος.
Μέριασε και βρες έναν δικό σου.
Όχι φίλε μου.
Ο ήλιος αυτός είναι της αυλής μου.

Μαρία Κρασοπούλου – Ήλιος ιδιόκτητος – Ποιητική συλλογή «Ήχοι Αθόρυβοι» Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2016

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: